Een tijdlang is het genieten van de roze ooievaarsbek (G. oxonianum?), maar het is ook snel weer voorbij. Dan schieten de stengels de lucht in en staan er in plaats van bloemen alleen nog maar bruine takjes omhoog, als een kandelaar.
Vaak knip ik ze af met een heggenschaar. Niet heel subtiel, maar wel snel. Vorige week liep ik echter gewapend met een snoeischaar door de tuin en begon ik verwoed daarmee in het rond te knippen toen ik weer allerlei uitgebloeide stengels zag. Opeens zag ik wat roods op de bladeren en langzaam een verontrustend gevoel in mijn vinger. Pas toen ik daar het bloed er uit zag spuiten begon ook de pijn. Gelukkig was Martin in de buurt om te helpen het ergste te stelpen. En het topje zit er gelukkig nog aan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten